દિલફેક

ચણ

બેનમૂન
હતું જે એકવાર-
પડીને
પાદર થયું; કે,
ચણ;
ફરી
મિનારની જરૂર જણાય છે
અરે
હું કહું છું- ઠાઠ,
એ જાકજમાળ
પાછા
ફરશે; બસ
જરા-
વિશ્વાસની
કમી વર્તાય છે
કોણ?
હું પૂછું છું
કોણ ચાલ્યું છે-
વિના
પડ્યે; નદિથી
પણ ત્યારે જ-
વહાય
છે, પથ્થરો
જ્યારે કોતરાય છે
મારું
માન; વધી-વધીને
હારીશ,
રમીશ
તો; બાકી
મેદાનની બહાર તો-
બસ
સટ્ટાઓ યોજાય છે
પાર
થઇ જા એ કકડતી વિજળી ’ને
ડિબાંગ
કાળા વાદળોની; મેઘધનુષી
એ ભીના-
માહોલમાં
તારી રાહ જોવાય છે
…કે,
ચણ; ફરી
મિનારની…