વિચારતું કરશે

મોરપીંછ

એલા આમાં કંઇ ઠેકાણા છે, આવું ક્યાંય હોતા હશે, નકરા મામા બનાવવાનાં જ
ધંધા છે કે બીજું કંઇ!’
પણ મને તું એક વાત કહે, તને વાસ્તવિકતા આટલી બધી વ્હાલી શું કામ છે,
અને જો એ એટલી જ વ્હાલી છે તો પછી સૂવે છે શું કામ, કેમ કે સૂઇશ ત્યારે તને સપના
આવવાનાં અને સપના એ બીજું ભલે ઘણું બધું હોઇ શકે પણ એ વાસ્તવિકતાતો નથી જ, મ્યુઝીક
શું કામ સાંભળે છે કેમ કે મ્યુઝીક પણ વાસ્તવિકતાનો ભાગ તો નથી જ અને હજુ આગળ કહું
તો રડે છે શું કામ કેમ કે ભાવનાઓને પણ વાસ્તવિકતા સાથે ન્હાવા-નીચોવવાનાં સંબંધ
નથી.
મિત્ર, વાસ્તવિકતા તને જમીન સાથે જકડી રાખે છે. વાસ્તવિકતાથી ટોમ ન
આવ્યો હોત, ન જેરી આવ્યો હોત, ન તું આકાશે ઉડી શક્યો હોત, ન જાણી શક્યો હોત કે
સાઇનાઇડથી પણ ઝેરી બીજું ‘ઘણું’ હોય છે, કોઇક સમયની વાસ્તવિકતાથી આગળ વધ્યાં
ત્યારે જ જાણી શક્યા કે પૃથ્વિ સપાટ નથી, જનાવરોને પાળી શકાય છે, ચડ્ડીને પાટલુન
પર પહેરેલા પણ ફેમસ થઇ જાય છે, નાકેથી પણ ગાઇને ભેંસને શરમાવી શકાય છે, જેને ‘ને તેને
ટેગ ન કરાય.
જમીન પર ન જ રહેવું એવું નથી પણ બીજી રીતે કહું તો જમીન પર તો રહેવું
જ છે તો પછી ક્યારેક-ક્યારેક જમીનને અને ત્યાંનાં આઇડીયાઝને થોડો બ્રેક આપવો પણ
બને જ છે ને!
ક્યારેક રૂમનાં બધાં બારી-બારણાં અને પંખો બંધ કરી પત્તાની ત્રણ થપ્પી
એકબીજાનાં ટેકે ગોઠવી એક ઉપર એક માળ ચણવા બેસી જાવ, ક્યારેક ધુમ્મસ પૂરું છટે એ
પહેલાં બહાર નીકળી પડો અને પછી પાપણ પર બાજેલી ઝીણી-ઝીણી બુંદો સહીત પોપચાં અડધા
બીડી એ બુંદો વચ્ચેની જગ્યાથી ઉગતાં સૂરજની કૂણી-કૂણી તપીશને ચાળો, ક્યારેક કાનમાં
ઇયર પ્લગ ભરાવી ધમધોકાર તાલે શ્વાસ ન ચડી જાય ત્યાં સુધી કૂદો-નાચો, ક્યારેક કોનું
થૂંક તો ક્યારેક કોની શેડ વધારે દૂર જાય એની હરીફાઇ કરી લો, ક્યારેક તારા લાર્જ
સાઇઝનાં ટીશર્ટને બદલે મોટાનું ડબલ એક્સએલનું ગાઉનટાઇપ ટીશર્ટ ઠબકારીને આખો દિવસ
રખડ, ક્યારેક કોઇ મંદિરની વહેલી સવારની ભક્તિફેરીમાં મંજીરાની જોડ કે કડતાલ લઇને એ
ભજન રસીકોનાં રંગે રંગાય જા, ક્યારેક આની જેવાં ઘણી વખત મનમાં ઉઠેલા સવાલો જવા કે,
‘લોકો બીડી શું પીતા હશે?’ નો જવાબ પ્રેકટીકલી શોધી લે.
એક બીજી વાત પણ કહી દઉં કે આનો મતલબ એમ નહી કે આ ‘ક્યારેક’ સિવાયની
જિંદગી એટલે સાવ બોરીંગ! ખરી જિંદગી તો આ એક ‘ક્યારેક’ થી બીજા ‘ક્યારેક’ વચ્ચેની
જ છે કેમ કે એજ આ ક્યારેક કરતાં કાંડને આટલા સ્પેશિયલ બનાવે છે કેમ કે આ ‘ક્યારેક’
માં એટલે જ તો મજા છે કેમ કે એ ‘ક્યારેક’ થાય છે અને એને ક્યારેક કરવાં માટે અને
એની તલપને એટલી જ ધગેલી રાખવા માટે બાકીનાં સમયની જિંદગીનો પણ આભાર માનવો એટલો જ
આવશ્યક છે.
ઇનશોર્ટ ડુડ, લાઇફ ઇઝ લાઇક ‘મોરપીંછ’; એમાં અમુક રંગો થોડા આછાં છે એ
બીજાને વધારે ઉભારવાં માટે..