Uncategorized

‘દિલ’, where the hell is it?

આપણને ખબર નથી હોતું બાકી થતું શું હોય છે ખબર છે, દિમાગે જ એને લીલી
ઝંડી આપી હોય છે; કેમકે બાકી કોઇ જ રીતે એ થઇ શકે એ વાતમાં માલ જ નથી.
ઘણી વખત સાંભળ્યું હશે કે પ્રેમ કરવો નથી પડતો એ તો થઇ જાય છે, લવ એટ
ફર્સ્ટ સાઇટ. પછી ઘણી વખત કોઇ વસ્તું માટે પણ આપણી સાથે એવું થાય કે આપણે પહેલી
વખતમાં એ વસ્તું ગમી ગઇ પછી આપણે એના જેવી બીજી ગમે તેટલી વસ્તું જોઇએ તો પણ આપણને
એમ જ લાગશે કે, ‘પેલા જેવી નથી આ, કેમ?’
શું લાગે છે આવું જે કંઇ આપણે થતું હોય છે એ એમને એમ થતું હશે, એની
જાતે કે આપણને કોઇ વસ્તું કે વ્યક્તિ બસ જોતાં જ ગમી ગઇ? મારી વાત કરું તો થોડું
વિચાર્યા પછી મને લાગે છે કે આવું એની જાતે તો નથી જ થતું. હા, વ્યક્તિ માટે હું
માનું કે જે-તે વ્યક્તિની ઉર્જા(આભા, ઓરા)થી આપણે એના તરફ આકર્ષિત થઇ જાય. વસ્તુંની
વાત કરીએ તો એના કલર, એની ડીઝાઇન આપણી આંખને ગમી જાય પણ એનો મતલબ એમ નથી કે એ બધું
એની જાતે થયું છે.
આપણું મગજ કોરું રહેવું મુશ્કેલ છે, એણે પહેલેથી પોતામાં કંઇક ને કંઇક
ભરી જ રાખ્યું હોય છે. વ્યક્તિ હોય તો એની બોલવાની-ચાલવાની-વર્તવાની સ્ટાઇલ, એનાં
દેખાવની-પોશાકની-હસવાની સ્ટાઇલ; વસ્તું હોય તો એનાં કલર-ઇન્ફ્લુએન્સ-શેઇપ, એની
ડીઝાઇન-સ્ટાઇલ-ફેશન વગેરે જેવાં બીજા ઘણા ફેક્ટર આપણા મગજે પોતાનાં ડેટાબેઝમાં એક
ચેકલીસ્ટનાં સ્વરૂપે તૈયાર જ રાખ્યા હોય છે. એટલે જેવી આપણે જે-તે વસ્તું કે
વ્યક્તિ જોઇએ એટલે આપણને ખબર પણ ના પડે એટલી ઝડપથી દિમાગ એ લીસ્ટ પરની એક-એક
કેરેટરીસ્ટીક્સને ત્રાજવાનાં એક પલડામાં અને જે-તે ‘સબજેક્ટ’ની એને રીલેટેડ થીંગ
બીજા પલડામાં મૂકીને એ ‘સબજેક્ટ’ને ‘તોળી’ લે છે અને બસ આપણને એમ લાગે કે, ‘વાહ! આના
ભાઇને જ મારો છોકરો મામું-મામું કહીને બોલાવે, બીજા કોઇને નહીં’ ઓર ‘ડોલી, તેં પહેલાં
આના જેવું પર્સ ક્યાંય જોયું છે, મેં તો નથી જોયું, હાઉ પ્રીટી ઇટ ઇઝ, વા…..ઉવ!’
દિમાગ અટપટું છે, દિમાગ ઝડપી છે, દિમાગ ફેન્સી ડ્રેસ કોમ્પીટીશનમાં
સ્ટેટ ચેમ્પીયન રહી ચૂકેલું છે. એ ભારે ઝડપથી કપડા બદલીને નવા-નવા રૂપ ઘડી
કાઢવામાં માહેર છે, દિમાગ એક મરીઝ છે, એને ‘સ્વિપ પર્સનાલીટી’ નામની ‘દિમાગી’બિમારી
લાગું પડેલી છે એ ક્યારેક સામેવાળાને મનાવી લે છે કે પોતે એ ભોડું એવું સફેદ કબૂતર
છે જેનું નામ ‘દિલ’ છે(આ નામ એણે પોતે જ ઘડી કાઢેલું એક સ્યુડો નેમ છે.) અને
ક્યારેક પોતાનાં ખતરનાક રૂપથી સામેવાળાને કહેવડાવવા પર મજબૂર કરી દે કે, ‘દિમાગ તારી
જય હો!’
આપણે હિસાબી હતાં, હિસાબી છીએ અને હિસાબી જ રહેવાનાં, આપણે દિમાગનાં
ગુલામ હતાં, ગુલામ છીએ અને ગુલામ જ રહેવાનાં અને એમાં આપણો પણ કોઇ વાંક નથી કેમકે it the only 
we’ve got, આપણે ભલે ગમે તેટલાં બણગાં ફૂંકીએ પણ આટલું
‘દિલ’થી માનીલો કે, આપણી પાસે દિમાગ સિવાય બીજું કશું નથી!